เลือกชั้นคอนโดเอกมัยยังไง ให้ไม่ต้องทนเสียงเบสจากบาร์ใต้ตึก

ความเชื่อที่ว่า "อยู่สูงไว้ก่อน เดี๋ยวก็เงียบ" ใช้ได้กับเสียงบางชนิดเท่านั้น เสียงพูดคุย เสียงแตรรถ และเสียงมอเตอร์ไซค์เป็นเสียงความถี่กลาง-สูง ซึ่งจางลงจริงเมื่อขึ้นชั้นสูง แต่เสียงเบสจากตู้ลำโพงซับวูฟเฟอร์ของบาร์เป็นคนละเรื่อง เบสเป็นคลื่นความถี่ต่ำ พลังงานสูง เดินทางได้ไกลกว่าและเลี้ยวอ้อมสิ่งกีดขวางได้ดีกว่ามาก มันจึงลอยขึ้นไปตามช่องอากาศเปิดของซอยแคบ ๆ อย่างซอยเอกมัย 5, 10 หรือ 12 ได้สบาย ๆ จนถึงชั้น 15 ขึ้นไป โดยที่เสียงอื่นเงียบไปแล้ว คุณอาจได้ยินแค่ "ตุบ ๆ" ของจังหวะเพลงที่ทะลุขึ้นมา

ตัวแปรจริงจึงมีสามอย่าง ไม่ใช่แค่ "ชั้น" อย่างเดียว หนึ่งคือเสียงมาทางโครงสร้างหรือทางอากาศเปิด สองคือห้องมีแนวสายตาตรงไปยังต้นเสียงหรือไม่ และสามคือการสะท้อนของเสียงในซอยแคบที่ตึกสองฝั่งหันหน้าชนกัน เมื่อสองตึกตั้งใกล้กันในซอยเอกมัย เสียงเบสจะเด้งไปมาระหว่างผนังเหมือนอยู่ในกล่อง แทนที่จะกระจายหายไป ดังนั้นสูตรที่ถูกต้องคือ ชั้น + ทิศห้อง + โครงสร้าง ไม่ใช่ตัวเลขชั้นลอย ๆ

ถ้าแบ่งตึกออกเป็นช่วงชั้น จะเห็นภาพชัดว่าแต่ละช่วงเจออะไรต่างกัน ชั้น 3-8 เป็นช่วงที่เสี่ยงสุดในตึกเอกมัยทั่วไป เพราะมักอยู่เหนือหลังคาพอเดียมพอดี ระดับสายตาเกือบเท่ากับฝูงชนและมอเตอร์ไซค์ในซอย แถมบ่อยครั้งยังติดกับงานระบบที่ตั้งบนดาดฟ้าพอเดียม เช่น คอมเพรสเซอร์แอร์รวมหรือเครื่องระบายอากาศ ชั้นกลาง 9-14 มักเป็นโซนประนีประนอมที่ปลอดภัยที่สุด สูงพอให้เสียงพูดคุยและจราจรจาง แต่ยังไม่โล่งจนรับเบสที่ลอยขึ้นเต็ม ๆ ส่วนชั้น 15 ขึ้นไปเงียบเรื่องคนและรถ แต่กลับเปิดรับเบสกลางแจ้งและเสียงฝูงชนคืนสุดสัปดาห์ที่ลอยขึ้นมาตามช่องซอย บวกเสียงลมปะทะอีกต่างหาก

จุดที่คนมองข้ามคือ "เอฟเฟกต์พอเดียม" ห้องที่วางอยู่บนลานจอดรถหรือพอเดียมที่มีสวนดาดฟ้าหรือห้องเครื่องอยู่ข้างใต้ จะรับทั้งแรงสั่นจากโครงสร้างและเสียงงานระบบที่อยู่ติดกัน ชั้นแรก ๆ เหนือพอเดียมจึงไม่ใช่ "ชั้นต่ำที่ราคาถูกและพออยู่ได้" เสมอไป บางทีแพงกว่าในแง่คุณภาพการนอน ถ้างบจำกัดและไม่อยากเสี่ยง ชั้น 9-14 ที่หันออกด้านสงบมักคุ้มกว่าชั้น 5 ที่หันเข้าซอยบาร์

ตัวเลขชั้นมักแพ้ทิศห้อง ห้องชั้น 18 ที่หันหน้าเปิดโล่งเข้าซอยสุขุมวิท 63 ซึ่งมีแนวร้านอาหารและบาร์ตลอดถนนเอกมัย อาจได้ยินเบสชัดกว่าห้องชั้น 7 ที่หันหลังเข้าตึกทึบข้างเคียง เพราะห้องหันซอยมีแนวสายตาตรงลงไปยังต้นเสียง ไม่มีอะไรมาบัง โซนที่คนออกมากินดื่มกันดึกอย่างแถวแหลมเจริญซีฟู้ด เอกมัย และ Yurijin Izakaya & Japanese Dining Ekkamai บนถนนเอกมัย คือทิศที่ควรระวังถ้าคุณนอนไว ในทางกลับกัน ห้องหันหลังก็มีกับดักของมันเอง

• คอมเพรสเซอร์แอร์ของเพื่อนบ้านหรือของตึกข้างที่ติดตั้งหันมาทางห้องคุณ เสียงหึ่ง ๆ ตลอดคืน
• บาร์หรือร้านที่อยู่บนตึกฝั่งตรงข้ามซึ่งหันเข้าหากันพอดี ทำให้ได้ยินเหมือนอยู่ติดกัน
• ช่องแสงอับ (air well) ระหว่างสองตึกที่กลายเป็นปล่องสะท้อนเสียง เบสเด้งขึ้นลงไม่หายไปไหน
• ซอยแคบที่ตึกสองฝั่งตั้งประชิดกัน เสียงสะท้อนไปมาจนดังกว่าฝั่งที่หันออกถนนใหญ่เสียอีก

1. ไปยืนในห้องจริง (หรือห้องสแต็กเดียวกันชั้นล่างกว่า) คืนวันศุกร์หรือเสาร์ ช่วง 22.00-02.00 ซึ่งเป็นพีกจริง ไม่ใช่รอบดูห้องบ่ายวันธรรมดาที่เงียบหลอก ๆ
2. เปิดหน้าต่างและประตูระเบียง ฟังหาเสียงเบสโดยเฉพาะ ลองวางมือบนผนังหรือพื้นดูว่ารู้สึกถึงแรงสั่นไหม
3. ถามเซลส์/เจ้าของว่าตอนนี้ชั้นล่างและในพอเดียมเป็นร้านอะไร และสัญญาเช่าพื้นที่พาณิชย์ "อนุญาตให้เปิดร้านกลางคืนในอนาคตได้หรือไม่"
4. ถามสเปกแอร์ว่าเป็นแบบแขวนในห้อง (hall-mounted) หรือเดินท่อทะลุผนังรวม เพราะท่อรวมพาเสียงข้ามห้องได้
5. ถามว่ากระจกเป็นแบบสองชั้น (double glazing) หรือไม่ ห้องหันทิศใด และตึกมีนโยบายรับผู้เช่าพาณิชย์เปิดดึกหรือเปล่า

คำถามเรื่อง "อนาคต" สำคัญไม่แพ้ปัจจุบัน วันนี้ชั้นล่างอาจเป็นคาเฟ่เงียบ ๆ แต่ถ้าสัญญาพาณิชย์เปิดช่องให้เปลี่ยนเป็นบาร์ได้ อีกสองปีคุณอาจต้องอยู่กับเบสทุกคืน ให้ขอดูระเบียบนิติบุคคลเรื่องการใช้พื้นที่พาณิชย์และเวลาเปิด-ปิด อย่าเชื่อคำบอกเล่าปากเปล่า ส่วนราคาค่าเช่า/ซื้อนั้นไม่ขอระบุในที่นี้ เพราะเปลี่ยนตามช่วงเวลาและต้องตรวจสอบเป็นห้อง ๆ ไป